Aral Gölü Gibidir Memleketim...

Bugün Çanakkale Deniz Muharebeleri’nin seneyi devriyesi...

Şimdi düşünüyorum da millet olarak, devlet olarak, ülke olarak Aral Gölü gibiyiz adeta... Kendisini besleyen Amu Derya (Ceyhun) Nehri’nin suları alınıp başka amaçlarla kullanılan, bu yüzden beslenmeyen, beslenemedikçe kuruyan, sahası daralan, arkasında izler bırakıp yatağından çekilen, küçülen Aral Gölü gibiyiz... 

19. ve 20. asır boyunca yaşadığı her coğrafyada katledilen, yaşadığı her coğrafyadan sürülen, yaşadığı topraklardan kaçmak zorunda bırakılan bir milletiz... Macar Ovalarından bu yana bırakın bir Türk veya müslümanın yaşamasına, bir caminin minaresini görmeye bile tahammül edemeyen yıkıcı, yok edici, kan dökücü bir medeniyetin, Batı medeniyetinin saldırılarına uğradık koca asır boyunca... Kafkaslar’dan, Balkanlar’a kadar olan coğrafyamızda katledilen, kıyımdan geçirilen kim varsa hepsi için gidebilecekleri bir vatan oldu bu coğrafya. Garibin, gurebanın, mazlumun, mağdurun, düşenin geldiği sığındığı rahmet toprakları oldu Anadolu en sonunda...


Aral Gölü gibi çekile çekile geldiğimiz bu son bakiyemizde, bu son topraklarımızda geçen son 80 – 90 senemiz de çok kolay olmadı. Dünyanın yeni efendileri ile, Batı dünyası ile bir ast/üst ilişkisi ile geçti bunca sene... Hep kolladılar, hep kontrol etmek istediler bizi... Hep efendimiz olmak istediler... Bu arada işlerimiz çok iyi gitmedi. Hakikaten istiklâlimize sahip olamadık, hatta insanlarımıza iş bulamadık, aş veremedik seneler boyunca. Fukaralık, yokluk, garibanlık bırakmadı halkın yakasını... Öyle olunca 1960’lardan itibaren Avrupa ülkelerine işçi olarak gitmeye başladı Anadolu insanı...

***

1856 sonrası Kafkasya’dan muhacir çıkarak Tokat’ın Pazar ilçesinde Kaledere köyüne yerleşen ailelerden birinin çocuğu olan Abdül Özdemir de 1960’ların başında geçim derdinden Alamanya yollarına düşer. 1965 senesinde Alamanya’da bir oğlu olur Abdül Özdemir’in... Adını Cem koyar. Almanya doğumlu Cem, bütün tahsilini de Almanya’da tamamlar.
Lisenin ardından sosyal pedagoji okur. 1987'den itibaren eğitimci ve serbest gazeteci olarak meslek hayatına atılır. ABD ile Avrupa arasında işbirliğini geliştirmeye yönelik bir Amerikan düşünce kuruluşu olan The German Marshall Fund (GMF) adına muhtelif projelerde görev alır.  Derken Alman Yeşiller Partisi'ne üye olur. 2008’de partinin eşbaşkanlığına adaydır artık. 1994 - 2002 yılları arasında Yeşiller Partisi'ni Alman Federal Meclisi'nde temsil eder. 1998'den itibaren Yeşiller Meclis Grubunun iç politika sözcüsü olur. 

Cem Özdemir, Türk toplumu ile veya Çerkezlerle hiç irtibat hâlinde olmaz hayatı boyunca... Üstün Almanlar’ı mutlu edecek yamanma davranışları gösterir. Sürekli Almanlar tarafından gözleniyormuş da her hareketinde “aferin” almak istermiş gibi davranır. Almanlar tarafından takdir üzerine takdir görür. 2004 yılında Avrupa Parlamentosu'na seçilir.

Her seferinde Türkiye Cumhuriyeti ve Türkiye Cumhuriyeti hükumetleri iiçin aşağılayıcı bir dil takınır. Türkiye’yi zedeleyecek hiçbir eylemden geri durmaz. Özdemir, Türkiye aleyhindeki bütün faaliyetlerde, Türk görünümlü bir Alman olarak öne çıkartılır. 

Mesela Kasım 2014’te yapılan Yeşiller Partisi Kongresinde Suriye’deki PYD’ye (=PKK) silah yardımı önerisini getirdi Özdemir. Ama önerisi kabul edilmedi. Suriye’deki savaş boyunca Türkiye’yi DAEŞ’e yardım etmekle suçladı.

 17 Mart 2015 tarihinde 
Erivan'da bulunan Ermeni Kırımı anıtı Tsitsernakaberd'i ziyaret ederek saygı duruşunda bulundu ve çelenk bıraktı. Özdemir burada yaptığı açıklamada Türkiye'yi, Ermeni Kırımı'nı soykırım olarak tanımaya, Alican Sınır Kapısı'nı açmaya ve Ermenistan ile ilişkilerini normalleştirmeye davet etti.

Suruç patlamasının ardından Temmuz / Ağustos 2015’te PKK hendekler kazarak bazı şehirlerde özyönetim ilân etmiş, devlet buna karşı mücadele başlatmıştı. Cem Özdemir 15 Eylül 2015 tarihinde, Şırnak’taki çatışmalarını yerinde incelemek üzere Cizre’yi ziyaret etti. Özdemir burada yaptığı konuşmada Cizre’de yaşanan sivil ölümlerinden Ankara’nın sorumlu olduğunu iddia etti ve “Demokratik bir devlet sorunları böyle çözmez” ifadesini kullandı.


Eylül 2015’te “Diyanet Teşkilatı, Türkiye'nin Almanya'daki öncüsü olarak çalışıyor ve buradaki imamları vasıtasıyla etkinlik kazanıyor. Almanya'daki Müslümanlar, AK Parti'nin esiri durumunda” diye açıklamalar yaptı. 

25 şubat 2016’da Cem Özdemir’in başını çektiği Yeşiller’in inisiyatifi ile Hristiyan Demokratlar, Sosyal Demokratlar ve Yeşiller “1915 Olaylarının” soykırım olduğuna dair müşterek bir karar tasarısı üzerine anlaştılar.
 Öyle ki Özdemir tasarının başlığında sürgün ve kıyım yerine açıkça soykırımından söz edilmesini sağladı.
Ermeni Soykırımı Tasarısı” 2Haziran 2016’da Alman Federal Meclisi’nde oylanarak kabul edildi. Özdemir, oylama öncesi yaptığı konuşmanın bir bölümünde Talat ve Enver Paşa'nın adını anarak "katillerdedi.

Özdemir Ocak 2017’de Türkiye'ye başkanlık sisteminin gelmesini sakıncalı bulduğunu söyledi ve "Erdoğan'ın istediği başkanlık sistemine diktatörlük diyoruz" açıklamasını yaptı.


Özdemir 8 Mart 2017’de, Alman devletinin destekleyeceği Türk Alman televizyon kanalı kurularak Cumhurbaşkanı Erdoğan'a cevap verilmesini gündeme getirdi.

***



10 Mayıs 2016’da Almanya’yı ziyaret eden CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu bu Cem Özdemir ile samimi, sıcak, dostane bir şekilde görüştü...
***

Dün, yani 17 Mart 2017 günü CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, Denizli’de Çardak ilçesinde kahvehanede vatandaşlarla buluştu. Bu buluşma esnasında bir vatandaş kendisine "Ermeni soykırım yasa tasarısını tanıyan Yeşiller Partisi Eş Başkanı vatan haini Cem Özdemir ile görüştünüz" diyince de ne yapacağını şaşırdı. En son “dört sene evvel görüştüm” diyerek, yalan söyleyerek durumu toparlamaya çalıştı... Videosunu aşağıda paylaşıyorum...


video


***

Bir video daha paylaşıyorum son olarak... 

video

Osmaniye’nin Bahçe beldesinde ki sayın Devlet Bahçeli'nin beldesiymiş burası, bir abimiz dile geliyor da diyor: “Ula teröristin bastığı yere basıyor bu adam, nasıl edecüğ bu adamı yav!?”

Söyleyeceklerim bundan ibaret...
Dağılabilirsiniz...

Çanakkale Deniz Savaşları'nın Seneyi Devriyesi Münasebetiyle

Bugün 18 Mart... Çanakkale Deniz Muharebeleri'nin seneyi devriyyesi... Ama sadece deniz muharebelerinin... Çanakkale'nin bir de kara muharebeleri vardır... O ayrıdır... Neyse...

18 Mart tarihî önemi sebiyle "Şehitleri Anma Günü" olarak kutlanıyor bir süredir ülkemizde... Bu coğrafyaya, bu coğrafyada yaşayan insanlara kasteden nice kahpeye, nice kalleşe, nice cenabete (ecnebi-yabancı demektir), nice haine, nice düşmana karşı tavır almakta tereddüt etmeyen insanların toprağıdır vatanımız... Topraklarımızı işgâl etmeye gelen ecnebîlere karşı Çanakkale'de tereddüt etmeden göğsünü siper eden, şehit olan, gazi olan atalarımızın ruhları şâd olsun diye dua edelim bu vesileyle...

Çanakkale Savaşları'ndan bu yana çok şey değişti(rildi) coğrafyamızda. Milyonlarca şehit verdik. Devletimiz yıkıldı. Topraklarımız işgal edildi. Büyük bedeller ödeyerek çok azını kurtarabildik topraklarımızın. Kurtarabildiğimiz topraklarımızın üzerinde bir devlet kuruldu. O devlet de giderek düşmanlarımızın dümen suyunda gider oldu... Neyse...

***

102 sene evvel, 1915'te Çanakkale düşmanlarımız olan Fransız ve İngilizler'in taarruzuna uğradığında, vatan topraklarımızın ayrılmaz bir parçasıydı Halep. Bin küsür senelik şehrimizdi. Halep'imizdi... Antep'in, Urfa'nın, Kilis'in bağlı olduğu vilayet merkezimizdi...  Halep oradaysa, arşın buradaydı. O kadar bizdik Halep, o kadar bizimdi...

Bize yüz senedir Yunan ve Ermeni düşman diye anlatılıyor ki vallahi yalandır. Rum ne ki, Ermeni ne ki bize düşman olsun. 1000 senelik komşularımız Ermenileri, Rumları zehirleyen, kışkırtan, silahlandıran, isyana teşvik eden, ellerine silah veren hep Batı'dır... İstisnasız Batı'dır...

Değişen pek bir şey yok bugün de... Batı dün Fransa, İngiltere, İtalya, Rusya idi, bugün ABD'de de onlara ilave oldu, birleştiler AB oldular bir de... Geçmişte Ermenileri, Rumları nasıl kışkırttıysalar, bugün de aynısını Kürt kardeşlerimize yapıyorlar... Yiyen az, yemeyen çok... Neyse...

***

Aradan 102 sene geçti. Çanakkale geçilmedi, sonra 1918'de geçildi, sonra 1923'te geri verildi, alındı... Neyse... Hikayeyi biliyorsunuz işte...

1918'de Halep'imiz işgâl edildi. 99 sene evvel... Halep'imize o gün bugündür pasaportla girer, hatta artık pasaportla bile giremez olduk. Halep kalmadı neredeyse... Geriye kalan Halep'te de Halepli kalmadı belki de. Fransız işgali, Baas işgali derken, İran/Rus işgali yaşıyor Halep şimdilerde... Haleplilerin çoğu eski Türkiye'de, asırlık memleketlerinde...

***

O Halep'in kırsal kesiminde, rejim kontrolünde olmayan Etarip ilçesinde bir köyde, Cina (Cinnah) köyünde 300 kişilik bir cemaat yatsı namazı kılıyordu iki gün evvel... Derken önce uçak uğultuları duyuldu. Ardından dört kez ardarda cami vuruldu... 58 sivil öldü, yüzden fazla sivil yaralandı vurulan camide...


video

Camide ibadet eden insanlara gökten gelip de bomba yağdıranların kimler olduğu anlaşılamadı en başta. ABD, Rusya'yı suçladı anında. Derken ABD Merkez Kuvvetler Komutanlığı (CENTCOM), Halep'in Cina köyü yakınlarında bir hava saldırısı gerçekleştirdiklerini kabul etmek zorunda kaldı. Ama CENTCOM, "El Kaide'ye ait bir toplanma yerinin vurulduğunu ve çok sayıda teröristin öldürüldüğünü" iddia etti arsızca...

Oysa AA'nın haberine göre camide yatsı namazı kılanlar El-Kaide ile de ilgisi olan insanlar değildi. Radikal / marjinal gruplara mesafesişyle bilinen, Suriye'nin tebliğ cemaati mensuplarıydı. ABD bu bölgede rejime ve PYD'ye karşı direnen halkın mücadele potansiyellerini kırmak için yaptığı orta/uzun vadeli bir planı uyguluyor olmalı...

***

Çanakkale Deniz Savaşları'nın ardından 102 sene geçti... 102 senedir Halebimiz esir. Dünyanın bir ucundan gelen Amerikalılar, Ruslar, İranlılar, İngilizler, Fransızlar Haleplileri öldürüyor türlü bahanelerle... Ve bütün dünya ile birlikte seyrediyoruz olan biteni... Hatta biz artık seyretmiyoruz bile...

Aslında o kadar garip ki olan biten... Mesela şöyle düşünelim, aksini düşünelim, anlarız belki olup bitenin vehametini ... Türk savaş uçakları Rotterdam'da PKKlıların toplandığı bir yeri vurma bahanesiyle bir kiliseyi vursa Pazar ayinleri esnasında ve 58 kişi ölüp 100 kadar sivil yaralansa... Dehşete düşüyoruz dinlediğimizde, saçma geliyor değil mi bize? Ne kadar vahşice bir şey söylediğim değil mi? Ama ABD ama Rusya Halepliler'e bunu yaptığı zaman o dehşet duygusu sarmıyor artık bizi...

Neyse...



Çanakkale geçilmedi diye sevinmeyelim... O geçildi... İngiliz, Fransız Çanakkale'yi öyle bir geçti ki, dahası geldi zihinlerimizin içine yerleşti... Çanakkale de, Batı Trakya da, Kerkük de, Halep de kaybedildi, bilelim, unutmayalım, hatırlayıp duralım...

Çanakkale Deniz Muharebeleri'nin bu seneyi devriyesinde Halep'in yası, Suriye'nin yası sinmişken üzerimize, Çanakkale'nin nihaî bir zafer olmadığını bilelim. Bir muharebeyi kaybetmekle bir savaşın kaybedilmeyeceği gibi, bir muharebeyi kazanmakla da bir savaşın kazanılamayacağımızı fark edelim...

Zafere değil sefere talip olan şehitlerimizi yâd edelim...

O kahramanların ruhunu, inadını, irfanını, tavrını idrâk edelim...

Srebrenica Katliamı ve Hollanda

Nobel Edebiyat Ödülü sahibi İngiliz şiir, roman ve hikâye yazarı Rudyard Kipling'in meşhur Doğu-Batı Baladı'nda geçen "Doğu Doğu'dur, Batı da Batı ve asla birleşmez yolları (Oh, East is East and West is West, and never the twain shall meet)" diye bir sözü var...

Nihat Genç'ten okuduğum bir tanım var bir de şimdi aklıma gelen: "Doğu, bombaların düştüğü yerdir" diyordu o da...

***

Kendi hâlimizde, tatlısu balığı gibi yaşadığımız günlerdi... Okullarımızı okumuş, diplomalarımızı almıştık... Çalışıyorduk, yiyorduk, içiyorduk... Evleniyorduk, çocuklarımız oluyordu... Hastalandıklarında üzülüyor, büyüdüklerini görünce seviniyorduk... Siyaseti uzaktan gözucuyla takip ediyor, seçim olunca oy falan kullanmaya tenezzül etmiyorduk... Öyle günlerdi...

***

Derken Bosna'ya gittim ömründe ilk kez olmak üzere... Sene 2006 olmalı... Üzerinden yaklaşık 10 sene geçmiş bir savaştan arda kalan izleri gördüm, savaşı yaşayan insanları tanıdım, hikâyelerini dinledim. Politik düzelmede, medyada, kitaplarda "Bosna Savaşı" denilen şeyin aslında nasıl da adice bir "Boşnak Katliamı" olduğunu, sadece müslüman ismi taşıdığı için insanların katledildiğini, atalarının topraklarından sürüldüklerini, işkencelere uğradıklarını ve daha nice kötülüğe maruz bırakıldıklarını öğrendik... Öğrendikçe insanlıktan ve insanlığımızdan utandık...

Bosna'dan döndüğümde bambaşka bir insandım... Zihinleri Batı'nın kendilerine öğrettiği "milliyetçilik" ideolojisiyle dolu Sırplar'ın yaptıkları katliamları da Batı için, Batı adına, Batı işbirliğiyle, Batı'nın göz yummasıyla ve Batı'nın gözetiminde yaptığına bu kadar yakından şahit olmak sarsıcıydı.

Türkiye'ye şoklanmış olarak geri dönmüştüm Bosna'dan... Maymunun gözü açılmıştı...

O maymun ki "muasır medeniyet, çağdaşlık, modernlik, bilim, evrensel değerler, aydınlanma, hümanizma, demokrasi, özgürlük" ve daha nice Batı'yı kutsayan, rehberleştiren, mürşitleştiren ve hatta Tanrılaştıran dolmaları yiyerek büyü(tül)müştü... Batı'nın bu hakikî yüzü hiç ama hiç anlatılmamıştı bize Akif'in "medeniyyet denilen kahpe" tanımlamasının haricinde...

***
Bosna'ya defalarca daha gittim sonraları... Belki 20 kere belki daha da çok... Her seferinde ilk intibam derinleşti, keskinleşti. Batı'nın o çok çirkin yüzünü gördüm her seferinde baktığım her yerde... Ahmiç'te Hırvatlar'ın katliam yapmasına göz yuman İngilizler'i, Mostar'da şehre bakan dağa dev bir haç taşıyıp da diken İspanyolları, devlet başkanları Saraybosna'ya gelip, her şeyi görüp, hiç bir şey görmemiş gibi davranan Fransızlar'ı, Saraybosna'ya snipper gönderen Ruslar'ı, Yunanlılar'ı, Çekoslavakları, Srebrenica'da on binlerce sivili silahsızlandırıp sonra da kadehler tokuşturarak katledilmeleri için Mladiç'e teslim eden Hollandalılar'ı, Boşnaklar kendilerini toparlayıp Banja Luka'ya yürürken savaşa müdahale etmesi gerektiğine karar veren Amerikalılar'ı, "Bosna'da soykırım olmuştur ama sorumlusu yoktur" diye adalet dağıtan "Lahey Adalet Divanları"nı ve daha nicesini gördüm, duydum, okudum, öğrendim... Batı'nın o nazik iki yüzlülüğü her seferinde midemi biraz daha bulandırdı...

Bosna Batı medeniyeti için bir turnusol vazifesi görmüştü benim için... Dünya'nın çirkin yüzüydü Batı... Hele biraz, az biraz dünya tarihi okuyunca üzerine "muasır medeniyet, çağdaşlık, modernlik, bilim, evrensel değerler, aydınlanma, hümanizma, özgürlük, demokrasi, insan hakları" zokalarını bize yutturanların iyi niyetli olamayacağına inandım kuvvetle... O zokaları bize yutturmaya çalışanlar ile arama mesafe koymaya başladım... Ve giderek o zokaları yutanlarla da... Ama öte yandan kaderimizin, dünyaya şerden başka bir şey getirmemiş olan bu lanetli Batı medeniyetin gözüyle bizim dünyamıza bakan bir güruhla bir arada bir ömür sürmek olduğunu da anladım, bîçâre kabul ettim... Anneler Günü, Sevgililer Günü, Babalar Günü, Kadınlar Günü, Yılbaşı, Cadılar Bayramı vb'lerini bu duygular ile karşıladım, karşılıyorum, karşılarım...

Ve o gün bugündür kendimi daima rahmetli Hrant Dink gibi muhasebe ediyorum...

Hani rahmetli anlatıyordu... Bir konuşma yapmış Avrupa'da, alkışlamış kendisini Avrupalılar... O da "Allah Allah" demiş... "Acaba nerede hata yaptım, ülkem için neyi yanlış söyledim de bu Avrupalılar beni alkışladı?"...

Batı dünyasının tepkilerine bakıyorum... Toplu katliamların, soykırımların, atom bombalarının, zulmün, kapitalizmin sahiplerine bakıyorum... Ve onların değerlerinden uzaklaştıkça kendimi buluyorum, kendimi daha iyi hissediyordum...

***
İzmir'de bir kitap furarının ardından bir konuşma yapmıştı İsmet Özel... Ardından salonu terkederken bir İzmirli yaklaşmış kendisine, taaccüb ederek "şimdi siz Avrupa Birliği'ne karşı mısınız?" diye sormuştu yadırgayarak, yargılayarak, istihza ederek... "Karşı mısınız hafif gelir... Ben düşmanıyım Avrupa Birliği'nin" dye karşılık vermişti İsmet Bey... Buna karşılık "bizi OrtaÇağ karanlığına döndürmek istiyorsunuz" ithamına muhatap olmuştu...

***
Doğu, Doğu'dur... Doğu bombaların düştüğü yerdir... Doğu kaderimizdir... Doğu biziz... Bu bu benim değiştirmek istemeyeceğim bir yazgı... Değiştirmek isteyenlerin de değiştiremeyeceği...

***

Bu Batı, tarihi bize düşmanlıktan ibaret olan Batı, uzun süredir küresel olarak ve neredeyse yekpâre bir şekilde bir propaganda iletişimi yürütüyor. "İslam" ve onunla ilgili olan her şeyi "Şeytanlaştırma" propapagandası bu... Büyük bir korku ve nefret biriktiriyorlar kamuoylarında... Bunun sonucunda "İslam" ve "müslüman" sıfatını taşıyan herkese ve her şeye karşı operasyon yapma meşruiyetine sahip oluyorlar kendi kamuoyları nezdinde...

Soğumaya, durağanlaşmaya, kendi içine kapanmaya, büzülmeye, yaşlanmaya başlayan Avrupa rekabetçi avantajını kaybediyor giderek... Dünyayı sömürerek elde ettiği zenginlikleri tükeniyor... Kendi kamuoylarına sözleyecek sözü, üretecek değeri kalmamış sahtekar Avrupalı siyasetçiler tedavüldeki "İslam" ve "müslüman" nefretini kullanıyor seçim kampanyalarında hoyratça. Hollanda'da olan biten de budur esasında...
Hollanda'da seçimler var bu hafta sonu... Hollanda'da yabancı düşmanlığı, müslüman düşmanlığı ve ırkçılık söylemleriyle yükselen popülist bir siyasî hareket var. Geert Wilders'in lideri olduğu ırkçı PVV Partisi giderek oylarını artırıyor. Avrupa'da müslüman görmek istemeyen PVV'nin seçimden birinci çıkma ihtimali her gün daha fazla güçleniyor.
İktidarda liberal ekonomiyi savunan VVD partisi var Hollanda'da... Partinin başında ise aynı zamanda Kalvinist Reform Protestan Kilisesi üyesi de olan Hollanda Başbakanı Mark Rutte yer alıyor... Rutte ırkçı PVV'ye karşı seçimi kazanabilmek için "ben ondan daha ırkçıyım" demeye çalışıyor kendi kamuoyuna... Şaşılacak bir şey yok bunda... Esas bunu yapmalarına şaşıranlara şaşırıyorum.
Her şey biz yaşarken oldu oysa... 1995'te Birleşmiş Milletler bayrağı altında silahsızlandırıp, güvenli bölge ilân ettikleri Srebrenica'da Potocari'de topladıkları Boşnakları; kadeh tokuşturarak, parti vererek, beraber dans ederek, birbirlerinin eşlerine hediyeler göndererek katletmesi için Sırp kasabı Mladiç'e teslim eden Hollandalı komutan Tom Karremans'ı hatırlamıyor muyuz?

Her şey biz yaşarken oldu oysa... 8.732 Boşnak, Srebrenica'da Hollandalı Tom Karremans tarafından katledilmeleri iiçin Mladiç'e teslim edilmişti...


Srebrenica mağdurlarının Hollanda'da açtığı davalarda ise Hollanda mahkemeleri Tom Karremans'ın yargılanmasına gerek olmadığına hükmetti her seferinde... Niye yargılansındı ki, iyi bir iş çıkarmıştı, cezaya değil, ödüle layıktı kendisi, iyi bir müslüman temizliği yapmışlardı Srebrenica'da. Aferindi ona... Bu sebepten olsa gerek o Karremans'a Hollanda Kraliyeti Üstün Hizmet madalyası verildi bir de savaştan on sene sonra...
Biz yaşarken Bosna'da Batı'nın kurduğu tiyatroda, Avrupa'nın ortasında 300.000 Boşnak öldürülmüştü...
Biz yaşarken Irak'ta 2 milyon insanın ABD ve İngiltere tarafından öldürüldüğü gibi... Biz yaşarken Gazze'nin bir hapishane hâline getirildiği gibi... Biz yaşarken Somali'de CIA operasyonlarının sonucunda 400.000 insanın öldürüldüğü gibi... Biz yaşarken Afganistan'da yüz binlerce insanın ABD tarafından öldürüldüğü gibi... Biz yaşarken Batı'nın Suriye'de olan bitenin sonsuza kadar devamını istediğine şahit olduğumuz gibi...

Gibi gibi gibi...
***
Genelde Batı, özelde Avrupa taşları bağlıyor, itleri salıyor...

Hep söylediğimdir: PKK bir anti-Türkiye koalisyonudur. Bu koalisyonun arkasında yekpâre olarak Batı vardır. istisnasız...

PKK'nın, DHKP-C'nin, FETÖ'nün topraklarımıza karşı, ülkemize karşı, bize karşı suç işleyen ne kadar mensubu varsa imtiyazla dolaşıyorlar Avrupa sokaklarında, davetler alıyorlar bu topraklara yaptıkları ihanetlerinin karşılığında, konuşmalar yapıyorlar Avrupa'da parlemento salonlarda, mitingler yapıyorlar, isimlerine sergiler açılıyor, finansal destek alıyorlar Avrupalılar'da...

Suriye'nin kuzeyinde, sınırlarımız boyunca kendilerine bir devlet kurulmaya çalışılan PYD'nin (=PKK) içinde Suriye'de müslüman öldürmeye giden binlerce Avrupalı var...

Avrupa'daki her seçimde en çok tartışılan konu Türkiye... Hani şu 70 senedir AB üyesi olmak için kıçını yırtan Türkiye...

Darbe yapmaya çalışıyorlar ülkemizde... Beceremedikçe makyajları akıyor, o çirkin suratları iyice çıkıyor ortaya... Yetmiyor Türkiye'de gerçekleşecek demokratik bir seçime müdahale etmeye çalışıyorlar arsız bir şekilde...

Recep Tayyip Erdoğan'ın haklarında kullandığı "faşist" kelimesi az gelir bu rezillere ! ! !






 





Fîrûze (*)

Kıskanır rengini baharda yeşiller,
Sevda büyüsü gibisin sen Fîrûze...
Sen nazlı bir çiçek, bir orman kuytusu,

Üzüm buğusu gibisin sen Fîrûze...

1982 senesinde,  Aysel Gürel’in sözlerini yazdığı, Atilla Özdemiroğlu’nun düzenlemesini yaptığı bir şarkıydı Fîrûze... Su gibi akan, kalbin derinlerine nüfûz eden, beynin kıvrımlarını dolaşan,  insanı muhasebeye zorlayan, hâlsiz bırakıp teslim alan, on yıllar boyunca dillerden düşmeyen, bir kadına yazılabilecek en güzel şarkılardan biriydi, bir Sezen Aksu şarkısıydı Fîrûze... Kendimizden bir şeyler bulmasak bile, ileride bulabileceğimiz hissiyle dinledik Fîrûze’yi senelerce. Bir sihir, bir tılsım vardı sanki şarkının sözlerinde... Adeta bir sevda şarkısı değil de, gizem dolu bir “zaman” şarkısıydı dinlediğimiz...

Bu şarkının sözleri bir kavramın, bir şehrin, bir taşın, bir rengin içiçe geçtiği; “fîrûz”un “fîrûze”ye, “fîrûze”nin “turkuaz”a dönüştüğü bir hikâyenin içinden doğmuştu.

“Fîrûze”nin kökeni “Fîrûz” kelimesidir. Aryan kökenli bir kelimedir Fîrûz aslen. Sadece Farsça’da değil, “pirûz, piroz, firoz, feroz, peroz”  gibi farklı telaffuzlarla Arapça, Türkçe, Kürtçe, Hintçe, Urduca, Ermenice ve Gürcüce lisanlarında da ortak bir anlama taşır bizi. “Mutlu, sevinçli; uğurlu, talihli, bahtı açık, bahtiyâr; gâlip, muzaffer” mânâlarına  gelir kelime.


Fîrûze” meçhul bir kadının ismiydi şarkıda geçen ama bu ismin erkek versiyonu olan “Fîrûz” farklı asırlarda yaşayan üç Sasani imparatoruna isim olmuştu öte yandan. 

Sasanî impatorlarından I.Fîrûz, devletin başşehri olan Gûr’un ismini Fîrûzabad olarak değiştirir. Fars mitolojisine göre Fîrûzabad şehrinin, Zülkarneyn ve Büyük İskender tarafından dahi fethedilemeyen fevkalade muhkem bir kalesi vardı.


Ancak bütün şehirler Fîrûzabad kadar şanslı değildi tarih boyunca. Aysel Gürel’in şarkısının ismi, günümüzün İran coğrafyasında yer alan güzel ama talihsiz bir şehirde, Nişâbûr’da doğmuştu aslında.

Ortaçağ Horasanı’nın Merv, Herat ve Belh ile beraber en mühim şehirlerinden biriydi, hatta birincisiydi Nişâbûr. Orta Asya ile Hindistan’ı batıya ve İran körfezini Volga boylarına bağlayan tarihî doğu-batı ve güney-kuzey ticaret yollarının kesişiminde yer alırdı. Bu yüzden bir ticaret şehriydi. Sasanî devrinin en önemli dinî merkezlerindendi. Bir sanat şehriydi. Ömer Hayyam, Ferîdüddin Attâr, İmam Gazali, Hacı Bektaş-ı Velî gibi nice ismi madden veya manen doğuran şehirdi. Bir iddiaya göre ilk medresenin kurulduğu şehirdi. Bir ilim şehriydi. Aynı zamanda bir maden şehriydi Nişâbûr. Çevresinde bakır, gümüş, demir ve çok zengin fîrûze ocakları bulunmaktaydı.



 “Güzelin başından çile eksik olmaz” derler. Elburz Dağları’nın batısında, Binalûd Dağı’nın eteklerinde fay hatlarının üzerinde kuruludur Nişâbûr. Her güzel gibi, onun da başından çile eksik olmaz asırlar boyunca. 1145’te büyük bir deprem yaşar ama kısa sürede toparlanır. Öyle ki, şehri 1216’da ziyaret eden Yâkūt el-Hamevî gezdiği şehirler arasında onun benzerini görmediğini, faziletli ve âlim insanların kaynağı olduğunu anlatır. Nişâbûr, “küçük Bağdat” diye övülür.

Semerkand, Buhara, Otrar ve Merv gibi Nişâbûr da bütün Orta Asya ve Ortadoğu’yu viraneye çeviren Moğol istilâsına mâruz kalır 1221’de, yer ile yeksan olur. Ardından 1405 senesinde yaklaşık 30.00 kişinin hayatını kaybettiği bir deprem daha meydana gelir ve Moğol saldırılarının ardından toparlanan şehri yeniden altüst eder. Coğrafî keşifler sonucunda İpek Yolu’nun öneminin azalması ile biraz daha sarsılır Nişâbûr.

Ancak bütün bu olumsuzluklara rağmen Nişâbûr’un bin yıllar boyunca önemini kaybetmeyen bir değeri vardır. Zira Nişâbûr’da çıkarılan madenlerden fîrûze, İran coğrafyasında en az iki bin senedir “de facto” olarak millî taş / millî mücevher olarak kabul edilmektedir.

Kimyevî olarak sulu bakır ve alüminyum fosfat minarelidir fîrûze. Opaktır, yani şeffaf değildir. Balmumu parlaklığındadır. Açık yeşil, dağ yeşili ve gök mavisi arasında bir renge sahiptir. Fîrûzenin oluştuğu ortamın çözeltisi bakır yönünden zenginse mavi, demir yönünden zengin ise yeşil, çinko yönünden zengin ise sarımtrak fîrûzeler oluşur.

Fîrûze sarıya çalan maviden gök mavisine kadar geniş bir renk aralığına sahip olsa da, yaklaşık son iki bin senedir kullanılan en nitelikli, en kıymetli fîrûzeler, tartışmasız Nişabur civârında çıkarılan ince damarlı gök mavisi renkte olanlarıdır. 

Sadece İran coğrafyasında değil, eski ve yeni dünyadaki birçok kültürde fîrûze mukaddes bir taş olarak kabul edilir. Fîrûzenin ölümü önlediğine, taşıyanı koruduğuna, taşıyana iyi şans ve uğur getireceğine, layık olmayan birinin eline geçmesi hâlinde rengini kaybedeceğine inanılır. Sel, deprem, yıldırım çarpması, boğulma gibi tabii olmayan yollarla ölümlere mani olacağı düşünülür. Hâl böyle olunca “mutlu, sevinçli; uğurlu, talihli, bahtı açık, bahtiyâr; gâlip, muzaffer” mânâlarına gelen “fîrûz” kelimesi isim olur bu değerli taşa, taşın ismi “fîrûze” olur da girer İpek Yolu üzerinde yaşayanların hayatına.

Fîrûzenin üzerinde siyah damarlar vardır. Rivayet odur ki, fîrûze yüzük takan kişinin sıkıntıları ile bu siyah damarlar belirginleşir, mutluluğu ile de azalır.



Hz. Ali’nin parmağına dört yüzük taktığına inanılır Alevî / Bektaşî geleneğinde: Yakut, hadid-i sini, akik ve fîrûze.

Ehli Beyt’ten Cafer-i Sadık’ın “Fîrûze yüzük taşıyan, fakirlik çekmez, insanlar arasında değer kazanır, zenginliğe ve mal celbine vesile olur, öldürülmekten emin olur. Fîrûze bulundurmak kalbi kuvvetlendirir. İnsandaki korkuyu alır. Üzerinde taşıyan suda boğularak ve yıldırım çarparak ölmez. Hasmını da mağlup eder. ” dediği rivayet edilir.

Basra doğumlu felsefeci, tacir, seyyah ve yazar olan Cahız (777- 869), İslam dünyasındaki iktisadî hayatı incelediği risalesi “Et-Tebessur Bi’tticare”de en değerli fîrûze taşlarının “süt renkli,  yeşil, gök mavi, saf ve eski taşlar” olduğunu anlatır.

17. asırda, Sultan IV. Mehmed devri tarihçilerinden Hezârfen Hüseyin Efendi’nin klasik tıp anlayışına dayalı bilgileri içeren kitabı “Tuhfetü’l-Erîbi’n-Nâfia li’r-Rûhânî ve’t-Tabîb”de “Fîrûze taşı taşıyan kimseye yılan ve akrep gelmez. Yine fîrûze taşıyan kimseye nazar değmez.” diye yazar. 


Anadolu'da “atlı tılsım” olarak bilinir fîrûze. Türkler, fîrûze süslü bir atın binicisinin attan düşse zarar görmeyeceğine inanırlardı. Bu yüzden fîrûze rengin takı, silah, savaş kıyafetleri ve at koşum takımlarına tılsım amaçlı uygulanması yaygın bir gelenekti.


Farsça’da “pirûze” olarak anılırmış bu kıymetli taş. İran’ın 7. yüzyılda Araplar tarafından fethi, bu kadîm mücevherin ismini değil ama telaffuzunu değiştirmiş fîrûzenin. Alfabelerinde “p” harfi, dillerinde “p” sesi olmadığı için Araplar “pirûze”yi, “fîrûze” olarak anmaya başlamış. Türkler ise önce İran’da karşılaşmış “pirûze” ile, sonra Araplar’dan öğrenmiş “fîrûze” demeyi...

İran coğrafyasından doğan fîrûze, Doğu Türkistan’dan Kuzey Afrika’ya, Arabistan yarımadasından Rusya steplerine kadar geniş bir sahaya yayılmıştır Türkler’in tarihteki hareketliliğiyle birlikte. “Ardına çil çil kubbeler” ile beraber fîrûze renkte nişanlar bırakmıştır Türkler de. Camiler, medreseler, kamu binaları, evler vb fîrûze ile tezyin edilmiştirTürkler’in ulaştığı veya kurduğu şehirlerde...


TEMA'nın yayınladığı “Ağaçlar” isimli kitapta alıçgillerden “geyik dikeni” anlatılır: Geyik dikeninin alıç adı verilen küremsi meyveleri Ekim ayında olgunlaşır. Kırmızımsı meyvesi saplı ve kümeler halindedir. Meyvenin sert tek bir çekirdeği vardır. Kışın kuşlar dallarda kalan meyvenin kabuğunu soyup, çekirdeğini yutarlar, midelerinde bir süre kalan, değişime uğrayan ama tamamen sindirilemeyen çekirdek, kuşun dışkısıyla beraber tabiata bırakılır. 18 ay sonra, yani iki bahar sonra filiz vermeye başlar alıç tohumları.”


Türkler geyik dikeni ağacından meyve yiyen ardıç kuşları gibi... İran coğrafyasından aldıklarını Rumeli’ne taşımış, Arap coğrafyasında öğrendiklerini Karadeniz’e, Çin’de tecrübe ettiklerini Kuzey Afrika kıyılarına... Ve tersi ve fazlası elbette... Tarihte birbirleriyle teması olmayan milletleri bir araya getirmiş “eski” medeniyetimiz...  Öğrendiği ve benimsediği ne varsa kendi kurnasında yıkayıp kendine maletmekle kalmamış, var olduğu coğrafyalara da taşımış. Şehirleri fîrûzelerle mamûr etmiş.



O kadar ki, Yahya Kemal “Kaybolan Şehir” şiirinde dünyaya geldiği ama sonra cebren ve mecburen uzağına düştüğü Üsküp şehrini hasretle anlatırken, hayalinde kalan en belirgin unsurlardan biri olarak şehrin fîrûze çinilerini hatırlar:

Üsküp ki Yıldırım Beyazıd Han diyârıdır,
Evlad-ı Fatihân’a onun yâdigârıdır.

Fîrûze kubbelerle bizim şehrimizdi o
Yalnız bizimdi, çehre ve ruhiyle bizdi o




Yahya Kemal, “Siste Söyleniş” şiirinde ise Boğaziçi’ni fîrûze bir nehre benzetir:

Birden kapandı birbiri ardınca perdeler...

Kandilli, Göksu, Kanlıca, İstinye nerdeler?

Som zümrüt ortasında, muzaffer, akıp giden
Fîrûze nehri nerde? Bugün saklıdır, neden?


Dilâver Cebeci de fîrûze ile tezyin edilmiş şehirleri anar “Medine” şiirinde:

İçim göklerden geniş, içim süt beyaz bir nâr,
İçimde mâmureler, fîrûze şehirler var!


Osmanlı sultanları “fîrûze ile müzeyyen taht-ı şerifler ve taht minderleri” üzerinde âleme nizam vermişlerdir. Savaşçılar, fîrûze taşlarla bezeli miğferler ve kalkanlarla harp meydanlarında şecaat arz eylemişler. Kılıç ve hançer kabzalarını da süslemiş fîrûze bezemeler. Topkapı Sarayı’ndaki mukaddes emanetler arasında yer alan, seyf-i saadet (Hz. Peygamber’in kılıcı) ve kını da fîrûze taşlarla süslüdür.

Kitap ciltlerinin en güzel örnekleri arasında fîrûze taşlarla süslenmiş olanlar vardı.



20. asır başlarına kadar yaygın bir şekilde kullanılan şahsî mühürler de altın, gümüş, pirinç, zümrüt, akik, inci veya fîrûze üzerine kazılırmış. 

Gelinlik kızların duvaklarında, yazmalarında bulunurmuş fîrûze. Kolye olur, küpe olur, yüzük, bilezik olurmuş. Broş olur yakaya takılır, tesbih olur ellerde sallanırmış.

Fîrûzenin en belirgin ve ihtişamlı kullanımı ise bu sayılanların dışında, çinicilik ve seramik işlemeciliğinde kendini göstermiştir. Çinicilik ve seramik sözkonusu olduğunda, fîrûze artık bir taş değil, o taşı hatırlatan rengin ismidir. Kan, altın, saman, kehribar, kül, bal, portakal, toprak, vişne, zümrüt, kiremit, çivit gibi renklere ismini veren, renklere sembol olan bir ayrınçtır fîrûze.

Milyonlarca senede yeraltında oluşan yakut, zümrüt, yeşim, akik, fîrûze gibi değerli taşların insana enerji verdiğine, insanı sakinleştirdiğine, ve rahatlamasını sağladığına inanılır. Bu kıymetli taşların renklerinin de insanda benzeri bir tesir meydana getirdiği düşünülür. Bu yüzden olsa gerek Osmanlı klasik dönem çiniciliğinde en yaygın kullanılan renklerin başında gelir fîrûze.

Bilhassa İznik çiniciliğinde kobalt mavi ve mercan kırmızısı ile birlikte kullanılmaktan usanılmayan, serinlik ve derinlik hissi veren, huzur veren bir renk olarak hüsnü rağbet görür uzun süre. Cami, medrese, saray, han, hamam, imarethâne, köprü gibi önemli mimarî eserlerin iç ve dış süslemelerinde bu inançla kullanılmıştır fîrûze.

İslam dünyasında ilk medreseler Karahanlılar ve Selçuklular devrinde tesis edilmiştir. Tarihçi Necdet Sakaoğlu ilk medreselerin Nişâbûr’da açıldığını söyler. Belki de bu sebeple medreseler Nişâbûr’u hatırlatan fîrûzelerle tezyin edilmiştir çokça. Konya’da İnce Minareli Medrese’nin, Erzurum’da Yakutiye Medresesi’nin, Sivas’ta Gökmedrese’nin minarelerinde, Hiva’da İslam Hoca Medresesi’nin kubbesinde, Semerkant’ta Registan Meydanı’nda Tokat Gökmedrese ve Yağıbasan Medresesi’nin duvarlarında yer alır fîrûzeler... 

Ve camiilerde... İsfahân’da Büyük Selçuklular’dan yadigâr Mescid-i Cuma’ya girenleri selamlar fîrûze çiniler, İmam (Şah) Mescidi’nin kubbesinde bir devrin ihtişamı yansıtır. Malatya Ulu Camii’nin avlu süslemelerinde karşımıza çıkar. Buhara’da Çehar Minar’ın her bir minaresinin külahında parlar. İznik’te Yeşil Camii’de mütevazı bir iddiayı ortaya koyar. Tebriz’de Gök Medrese’nin tac kapısındadır. Beyşehir Eşrefoğlu Camii’nin mihrabındadır. Yezd’de Emir Çakmak Külliyesi’nden şehre fîrûze bir gölge bırakır. Ayasofya Camii minarelerinin külahlarının altında bir hatıranın nişânesi olur, bir şerit, bant şeklinde kendini gösterir fîrûze...


Türbelerde ölümün soğukluğunu unutturur fîrûze. İstanbul’da Hürren Sultan’ın türbesini güzelleştirir, Yesi’de Hoca Ahmed Yesevi’nin türbesinden Akdeniz’e doğru uzar, Yeşil Bursa’da Yeşil Türbe’ye ismini verir, Doğu Türkistan’da Tuğluk Timur Türbesi’nin duvararını tezyin eder, Konya’da Hz.Mevlana’nın kabrinden “Kubbetül Hadra” ismiyle yücelir, Semerkand’da Şah-ı Zinde’de çini bir sandukada sırlanır, Emir Timur’un türbesinin soğan formlu kubbesinde abidevî bir tesir sağlar, Üsküp’te İsa Bey Türbesi’nden Yahya Kemal’in şiirlerine taşar, Bursa Muradiye’de Şehzade Mustafa ve Cem Sultan türbelerinde “sabrın acı meyvası”nı tattırır, Erdebil’de Şeyh Sâfîyüddîn İshak Türbesi’ne cânları çağırır, İstanbul’da Mahmud Paşa Türbesi’nde adeta etrafını saran kalabalığı ve gürültüyü emer, Eyüp Sultan’da bir müjdeyi haykırır fîrûze...  




Şiraz’da Hafız’ın kabrinde fîrûze çinilerle süslü kubbenin altında “
ağaran vakte kadar ağlayan bülbül” nağmeleri dinlenir... Türbelerde “uhrevî bir sükûneti ve huzuru” yansıtır fîrûze. Ölüm ufkunu gösterirken müşfik bir türbedâr gibi bekler türbeleri. Türbelerin hayatı hatırlatan yeşil bahçeleri ve ölümü munisleştiren fîrûze çinileri içiçe geçer.


Ve şifahânelerde kullanılmıştır fîrûze... Saraylarda... Köşklerde... Köprülerde... Hanlarda... Modern dönemde hükûmet konaklarında...



Sultan Abdülaziz devrinin saray ressamı Polonyalı Stanisław Chlebowski’nin tablolarında yer alır firûze çiniler. Timur’un Yıldırım Bayezid’i esir aldığı sahneyi gösteren tabloda, fîrûze çinilerin ihtişamı Timur’un azametini de, Yıldırım Bayezid’in muazzam trajedisini de gölgede bırakır.


Fîrûze, bilinen en eski mücevherlerden biri sayılabilir aslında. Kadîm Mısır’da Tutankhamon’un altın defin maskesinde, lapis lazuris, akik ve renkli taşlarla birlikte pastel renklerde Sina fîrûzesinin de kullanıldığı görülür. Yine diğer kadîm medeniyet sahalarında Mezapotamya’da, Hindistan’da Indus Vadisi’nde ve Çin’de fîrûze ile süslenmiş takıların yaygın bir şekilde kullanımı sözkonusudur. Fîrûzenin Christoph Columb öncesi Amerika kıtasının gerçek sahipleri tarafından da kullanıldığı bilinmektedir.



 Fîrûze İpek Yolu coğrafyasında ve hinterlandında oldukça iyi bilinmesine ve itibarla kullanılmasına rağmen, uzun süre Avrupa’da önemli bir süs taşı / mücevher olarak kabul görmemiştir. Zira Orta Çağ boyunca ceberrut Roma Katolik Kilisesi fîrûzenin ancak seküler bir mücevher olarak kullanılmasına müsade etmiştir. 13. asırdan itibaren fîrûze Avrupa’da daha yaygın bir şekilde kullanılmaya başlamıştır.
Türkler sırasıyla İpek Yolu’nun yağmacıları, gardiyanları, tüccarları ve  hâmisi olmuşlardır.

Avrupalı tüccarlar, Venedikliler, Cenevizliler, Floransalılar, Portekizliler, İspanyollar, Lehler, Franklar ve diğerleri Nişâbûr fîrûzesini Anadolu’dan, Türkiyeli tüccarlarından satın alır. Bu yüzden Fransızlar fîrûzeyi
Türk Taşı” mânâsına gelen “Pierre Turquoise” olarak anar. Bu isimlendirme hemen hemen bütün batı dillerinde kabul görür, yayılır. Fîrûze taşının ve renginin ismi artık İngilizce’de “turquoise”, İtalyanca’da “turchese”, İspanyolca ve Katalanca’da “turquesa”, Felemenkçe’de “turkoois”, Almanca’da “türkis”, Macarca’da “türkiz”, Sırpça’da “tirkiz”, Slovakça ve Çekçe’de “tyrkys”, Lehçe’de “turkus”, Romence’e “turcoaz”, Yunanca’da “tyrkouáz”, Fince’de “turkoosi”, İsveççe’de “turkos” diye anılır olmuştur.

Hâl böyleyken, Batı’dan geleni baş tacı yapan “yeni” Türkler’in ülkesinde, “kadîm” Türkler’in “fîrûze”si demode olur zamanla, fîrûze taşı da, fîrûze rengi de “turkuaz” ismiyle anılmaya başlanır 1950’lerden sonra.


Zaman geçer, devran döner, “kıskanılan rengini”, taşıdığı sihriyle, tılsımıyla, uğuruyla  beraber “bir orman kuytusu”na bırakır gibi şarkıların, şiirlerin içine saklar ve “ağlar, ağlar” fîrûze...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(*)  Bu yazı Yeşim Çoruh Çalışkan ile ortaklaşa hazırlanmış ve yayınlanmıştır... 

Tahran Kitap Fuarı'ndan

Bosna'ya ilk kez 2006 senesinin Şubat ayında gittim. Boşnaklar'a karşı yapılan katliamların üzerinden üzerinden 11 sene geçmişti.Ülke kendini toparlıyordu. Ona rağmen gördüklerim kanımı dondurmuştu, insan olmaktan utanmıştım. Mahcubiyet, üzüntü, öfke, çaresizlik vb hisler her yanımı kaplamıştı. Nefes alamaz olmuştum... Bosna'dan başka bir Halil olarak dönmüştüm... Bugün çoğu eski arkadaşımın tanıyamadığı bir Halil olmama yetmişti Bosna... Ve sonrasında şahit olduklarım: Afganistan, Irak, Myanmar, Lübnan, Mısır, Suriye... Her biri Bosna'da gördüğüm fotoğrafı teyid etmişti geçen seneler içinde... Ben bir ülkenin başına Bosna'nın başına gelenlerden daha fenasının gelemeyeceğini zannederdim safça. Bir şehir en çok Saraybosna kadar acımasızca yerle bir edilebilir diye düşünürdüm... Ve Şimdi Suriye'yi kavuruyor savaş. Kıyas yapmak istemesem de Suriye'de yaşayanların maruz kaldığı saldırıların Bosna'nın maruz kaldıklarını kat kat geçtiğini görüyorum acı içinde... Aramızda yaşayan ebleh zevat her konuda olduğu gibi bunu da iç siyasete dönük bir mesele olarak değerlendirdi senelerce. Suriye'deki savaşın sorumluları olarak bizim idarecilerimizi gördüler at gözlükleriyle. Yolda izde gördüğü Suriyeli mültecilere burnunu büktü bu zevat, şehirleri kirleten Suriyeliler'den iğrendi... Başlarını öteye çevirdiler, yollarını değiştirdiler Suriyeliler'i görünce... Bu zevatın çoğunun Suriyelileri hakir gören, aşağılayan, garipseyen paylaşımlarının ekran çıktılarını almışım, koymuşum köşeye vakti zamanında... Bakıp bakıp her seferinde lanet okuyorum onlara ve atalarına... Dün muhtemelen sıcak çaylarımızı içtik senenin bu soğuk günlerinde. Belki kestane koyduk fırına.... Kombilerimizin ayarlarını kontrol ettik yatmadan evvel... Çocuklarımızın üstünü örttük. Sabah sıcak suyla duşumuzu aldık, traşımızı olduk. Modal veya bambu elyafından yapılmış yumuşacık çamaşırlarımızı giydik. Ütülü kıyafetlerimizi giydik, ütülü değillerse ütüledik. Giyinip işlerimize gideceğiz birazdan. Geçen hafta grip aşısı olmuştuk ama neme lazım her gün bir de vitamin hapı almalıyız... Evden çıkmadan mutlaka multivitaminimizi almalıyız. Yüzümüzü gözümüzü dudağımızı kulağımızı soğuktan koruyacak kremlerimizi sürmeliyiz... Oysa milyonlarca insan, hele bugünlerde Halep'te yaklaşık 300.000 insan muazzam bir saldırının altında Suriye'de. Top, tank, uçak sistematik bir şekilde ateş ve ölüm yağdırıyor Halep'e... Adını açık seçik olarak koymak gerekiyor olanların. Tıpkı Afganistan'da, Irak'ta, Bosna'da, Filistin'de, Kafkaslar'da, Libya'da, Myanmar'da olduğu gibi bugün Suriye'de de bir "Sünni müslüman seyreltme operasyonu" yapılıyor... Senaryolar ve uygulayıcılar değişse de operasyonun muhtevası değişmiyor. Komplo teorisi gibi gelebilir belki size ama adım gibi eminim, sıra yavaş yavaş Türkiye'ye geliyor... Evet... Bir "Sünni müslüman seyreltme operasyonu" yapılıyor... Bu kez en acı olan, ABD, İngiltere, Fransa, Rusya gibi olağan operatörlerin dışında İran'ın da sahne almış olması. İran asırlık kinlerini biriktirmiş, onu cesaretlendiren Batı dünyasının sessizliği ve "küçük Şeytan" Rusya'nın işbirliği ile bütün Ortadoğu'yu bir mezhep savaşının içine çekiyor kararlı bir şekilde. Suriye'deki savaşta Halepliler'e, Şamlılar'a, Humuslular'a, Hamalılar'a, İdlibliler'e, Rakkalılar'a saldıran sadece rejim güçleri ve Rusya değil, İran ve İran kontrolündeki Lübnan Hizbullah'ı da saldırıyor, hatta en çok onlar saldırıyor Suriyeliler'e. Suriyeliler'in kanını dökmekten haz alıyorlar. Sahada Suriyeliler'e karşı göğüs göğüse çarpışan en çok onlar. İran Devrim Muhafızları bünyesinde yaklaşık 10.000 asker ve milis Suriye'ye taşınmış durumda. Hizbullah'ın da 4.000 milisi de Suriye'de... Savaşın başından bu yana öldürülen İranlı asker ve milis sayısının 1.200, İranlı general sayısının 15 olduğunu hatırlatalım... Bu altyapının üzerine burada paylaştığım fotoğrafların ne mânâya geldiğini açıklayayım. Bu fotoğraflar İran'ın başşehri Tahran'da düzenlenen Tahran Kitap Fuarı'ndan. Fuara katılan İran Devrim Muhafızları / Şehit Muhafızlar standlarına bombarduman ile yerle bir edilmiş bir Halep fotoğrafını, gururla astılar. Ve gelen geçen Tahranlılar bu fonun önünde daha büyük bir gururla fotoğraf çektirdiler. Bu paylaştıklarımız o fotoğraflar... İbretle bakın yüzlerindeki psikopat ifadelere... İran'a dair bugüne kadar "mollalar İran'a" ve "Türkiye İran olmiycek" sloganlarını atmaktan başka bir algısı, kavrayışı, idrâki olmayanları kendi hâllerine bırakın. Ama İran'ın bu coğrafyalarda; Lübnan'da, Yemen'de, Irak'ta, Tacikistan'da, Afganistan'da, Pakistan'da, Suriye'de neler yaptığına dikkatle bakın... "Vatan" desem, "millet" desem, "namus" desem herkese hitap etmez söyleyeceklerim muhtemelen. O yüzden İran'ın neler yaptığını anlamanız "sizin ve çocuklarınızın" geleceği ile ilgili, hem de çok ilgili" diyeyim de bitireyim vesselam...






Kürtler'in İstiklâl Mücadelesi



Üç gün evvel Yenibosna'da, çalıştığım ofisin yakınlarında bomba yüklü bir motosiklet patlatıldı PKK tarafından. Biri ağır olmak üzere 10 kişi yaralandı.

Bu sabah biz İstanbul Caddebostan'da koşarken, PKK Şemdinli'de karakolumuza 5 ton bomba yüklenmiş bir kamyonla saldırdı. 9'u asker, 8'i sivil 17 kaybımız var.

Dün ise Ankara Haymana'da bomba yüklü bir araç Diyarbekir'den gelen bir ihbar üzerine takibe alındı güvenlik kuvvetleri tarafından. Araçlar şehre giremeden kuşatıldı. Teslim olmak istemeyen iki canlı bomba kendilerini havaya uçurdu

***

PKK iyice köşeye sıkışmış durumda bu sefer. Yaralı bir hayvan gibi şer adına, kötülük adına, ölüm adına, savaş adına ellerinden geleni ardına koymayacak bir köşeye sıkışmışlık hâli içindeler. 2 aydır sadece Şemdinli bölgesinde günde ortalama 6 PKKlı temizleniyor zira... 

***

Uzun süredir sık sık Anadolu'yu ziyaret ediyorum. Anadolu'nun orta, kuzey ve batısının büyük bir mesuliyetle davrandığını, bütün acılara ve kışkırtmalara rağmen güvenlik kuvvetlerinin kontrolündeki bu mücadeleye gayri nizamî bir şekilde müdahil olmamaya kararlı olduklarını görüyorum memnuniyetle... Boş değiller ama işin başa düşmediği kanaatindeler...

Memleketin terör yoğun coğrafyasında ve o coğrafyadan buraya taşanlar arasında ise bu mendeburlara "Kürtçülük" adına destek verenler olduğunu görüyoruz hâlâ. Şiddet, kan, ölüm, ayrımcılık, ayrışmadan başka bir şey vadetmeyen bu eli kanlı canilere lojistik / psikolojik destek veriliyor "Kürtçülük" adına... Kanı yere dökülen her askerimizden / polisimizden Elizabeth Bathory gibi sapık bir zevk alıyorlar. Bugünlerde daha yüksek sesle, daha büyük bir inatla, daha büyük bir kinle "Kürtçülük" yapıyorlar... 

Şemdinli'de öldürülen 8 sivil de Kürt... Van'da düğününde bomba patlayan insanlar da... Dürümlü'de cesetlerinin parçaları bulunamayan köylüler de Kürt'tü, evlerini terketmek zorunda kalan şehir sakinleri de... PKK tarafınan habire infaz edilen sayısız Kürt var, PKK'ya sesini çıkaran şakağına kurşunu yiyor... PKK şiddetine hedef olan daha nice Kürt, "Kürtçülük" adına PKK'ya verilen / verdikleri desteğin bedelini ödüyorlar. Canlarıyla, mallarıyla, hayatlarıyla...

Amerika'nın kurup kendilerine vereceğini bekledikleri devlette iktidar sahibi olmak için gözü dönen, bir daha bu toprakların üstünde yaşayan halklarının hiç birinin yüzüne bakamayacakları suçları işleyen PKKlılara destek verenler, onların suçlarına ortak oluyorlar... Ölümü, kanı, şeri çoğaltıyorlar... Bu topraklara, bu topraklarda beraber yaşadıkları komşularına ihanet ediyorlar... 

Diyeceğim o ki, Ankara'ya giden canlı bombaları ihbar eden vatandaşlar da Kürt'tü... Onlar sadece Ankara'da yaşayanların hayatlarını değil, kendi hayatlarını da kurtardılar bu ihbarları ile. Şiddet sarmalının kendilerine ulaşmasına mani olacak bir adım attılar... Bu yaşananların Kürtler için bir istiklal mücadelesi olduğunu düşünüyorum. İngiliz, Fransız, İtalyan, Kolombiyalı, Amerikan ve daha bilmem ne bela savaşçılarla beraber kendisine tasallut etmeye çalışan PKK'ya karşı yürütülen bir istiklal savaşıdır bu Kürtler'in... 

100 sene evvel Ermeni terör örgütlerinin bu toprakları zehirlediği gibi zehir saçıyor PKK da... Taşnak ve Hınçak idarecileri siyasî / askerî baronlar olmuştu, Ermen halkının kaderine ise tehcir kalmıştı. Senaryo tamamen aynı bugün... Akıbetin aynı olmasından korkarım... Biz öle öle sürdüreceğiz bu topraklardaki inadımızı... Bunun başka yolu, başka şekli yok bizim için... Ama terör bölgesinde yaşayanlar, kendileri belirleyecek akıbetlerini...

PKK cinayetlerini içselleştirenler, bu cinayetlere için için sevinenler, suyu zehirleyenler, bu şer ittifakına destek verenler, gün gelir karşılarında mesela yanlışlıkla ateş alan bir namlunun ucundan çıkan kurşunla yere serilen yeğenin cesedini bulur veya bir yakınını PKK bombasıyla kaybeder veya ne bileyim kurulu düzeni bozulur, terk-i diyar eylemek zorunda kalır... 

Suyu zehirleyenler, olan bitene içten içe sevinenler gün gelir Allah'ından bulur...